ஒரு திரைப்படத்தைச் சுற்றி உருவாகும் எதிர்பார்ப்பு சில நேரங்களில் அந்தப் படத்துக்கு மிகப்பெரிய சவாலாக மாறிவிடும். ‘DC’ படத்துக்கும் அப்படியொரு எதிர்பார்ப்புதான் இருந்தது. இயக்குநர் லோகேஷ் கனகராஜ் நடிகராக அறிமுகமாகிறார் என்பதும், அவரை வைத்து அருண் மாதேஸ்வரன் படம் இயக்குகிறார் என்பதும் படத்தின் மீதான ஆர்வத்தை அதிகரித்தது.
இந்த எதிர்பார்ப்புகளுக்கு மத்தியில் வெளியாகியிருக்கும் ‘DC’, வழக்கமான கதாநாயகன் படமாக இல்லாமல், இருள் நிறைந்த ஒரு உலகத்துக்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்லும் பரபரப்பான திரைப்படமாக அமைந்திருக்கிறது.
என்ன கதை?
தேவதாஸ் என்ற கதாபாத்திரத்தைச் சுற்றியே கதை நகர்கிறது. வன்முறையும் ஆபத்தும் நிறைந்த வாழ்க்கையில் இருக்கும் தேவதாஸின் பாதையில் சந்திரா வருகிறார். இந்த சந்திப்புக்குப் பிறகு அவரது வாழ்க்கையில் ஏற்படும் மாற்றங்களும், அதனால் உருவாகும் பிரச்சினைகளும்தான் கதையை அடுத்தடுத்த கட்டங்களுக்கு நகர்த்துகின்றன.
காதல், பழிவாங்குதல், துரோகம், அதிகாரப் போட்டி என பல விஷயங்கள் கதைக்குள் வருகின்றன. ஆனால் அவற்றை எல்லாம் ஒரே நேரத்தில் முன்னிலைப்படுத்தாமல், கதையின் போக்கிற்கு ஏற்ப இயக்குநர் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.
கதையின் முக்கியமான திருப்பங்களை முன்கூட்டியே சொல்லாமல் இருப்பதே இந்தப் படத்துக்கு நல்லது.
லோகேஷ் கனகராஜ் – நடிகராக எப்படி?
லோகேஷ் கனகராஜை ஒரு நடிகராக பார்க்கும்போது முதலில் நமக்கு அவருடைய இயக்குநர் பிம்பம்தான் நினைவுக்கு வரும். ஆனால் படத்தின் தொடக்கத்திலேயே அந்த எண்ணத்தை ஓரளவுக்கு மறக்கச் செய்யும் அளவுக்கு அவர் கதாபாத்திரத்துக்குள் செல்ல முயற்சித்திருக்கிறார்.
தேவதாஸ் கதாபாத்திரத்தில் அதிகமான வசனங்களைக் காட்டிலும் அமைதியான தருணங்களில்தான் லோகேஷின் நடிப்பு நன்றாக வெளிப்படுகிறது. முகத்தில் காட்டும் கோபம், சுற்றியிருப்பவர்களை கவனிக்கும் விதம், பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்ளும் நேரத்தில் வெளிப்படுத்தும் உடல்மொழி என சில இடங்களில் நல்ல நடிப்பை வழங்கியிருக்கிறார்.
சில காட்சிகளில் அவரது நடிப்பு இன்னும் செம்மைப்பட வேண்டியது தெரிந்தாலும், அறிமுக நடிகர் என்ற வகையில் அது பெரிய குறையாக தெரியவில்லை.
முக்கியமாக, தன்னை ஒரு பெரிய நட்சத்திரமாக முன்னிறுத்தாமல் கதாபாத்திரத்துக்குள் பொருந்திக்கொள்ள முயற்சித்திருப்பது லோகேஷின் நடிப்பில் இருக்கும் சிறப்பு.
அருண் மாதேஸ்வரனின் உலகம்
அருண் மாதேஸ்வரன் இயக்கிய படங்களைப் பார்த்தவர்களுக்கு அவரது கதை சொல்லும் முறை புதிதல்ல. கதாபாத்திரங்களை ஒரு இருண்ட சூழலுக்குள் நிறுத்தி, அந்தச் சூழலிலிருந்து கதையை உருவாக்குவது அவரது பாணி.
‘DC’யிலும் அதே அணுகுமுறை தொடர்கிறது.
கதாநாயகன் நல்லவன், வில்லன் கெட்டவன் என்ற எளிய பிரிவுக்குள் கதாபாத்திரங்களை அடைத்துவிடாமல், ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் நோக்கத்தை கொடுக்க முயற்சித்திருக்கிறார்.
இதனால் படம் வெறும் சண்டைக்காட்சிகளின் தொகுப்பாக இல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் முடிவுகளால் அடுத்தடுத்த சம்பவங்கள் உருவாகும் வகையில் நகர்கிறது.
சண்டைக்காட்சிகள் எப்படி?
படத்தின் மிகப்பெரிய பலங்களில் சண்டைக்காட்சிகளும் ஒன்று.
சண்டைகள் வரும்போது கதாநாயகனை உயர்த்திக் காட்டுவதற்காக மட்டும் காட்சிகள் அமைக்கப்படவில்லை. கதையில் நடக்கும் சம்பவங்களின் விளைவாகவே பல சண்டைகள் உருவாகின்றன.
இதனால் அந்தக் காட்சிகளுக்கு ஒரு பதற்றம் கிடைக்கிறது.
சில சண்டைக்காட்சிகள் மிகவும் தீவிரமாக இருப்பதால், வன்முறைக் காட்சிகளை விரும்பாதவர்களுக்கு படம் சற்று கடினமாக இருக்கலாம். ஆனால் இந்த வகை திரைப்படங்களை விரும்புபவர்களுக்கு அது படத்தின் முக்கிய ஈர்ப்பாக அமையும்.
இசை என்ன செய்கிறது?
படத்தின் காட்சிகளுக்கு உயிர் கொடுப்பதில் பின்னணி இசை முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது.
குறிப்பாக பரபரப்பு அதிகரிக்கும் இடங்களில் இசை சரியான நேரத்தில் கைகொடுக்கிறது. சண்டைக்காட்சிகளின் வேகத்தையும் பதற்றத்தையும் அதிகரிப்பதிலும் இசை முக்கியப் பங்காற்றுகிறது.
சில காட்சிகள் திரையில் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்துக்கு இசையும் ஒரு காரணமாக இருக்கிறது.
மற்ற நடிகர்கள்
லோகேஷை சுற்றியே படம் நகர்ந்தாலும், மற்ற கதாபாத்திரங்களுக்கும் தேவையான முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.
குறிப்பாக கதாநாயகனுடன் அவர்கள் ஏற்படுத்தும் உறவும் மோதலும் கதையை நகர்த்துவதில் உதவுகின்றன.
சில கதாபாத்திரங்களை இன்னும் விரிவாக எழுதியிருக்கலாம் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டாலும், படத்தின் மையக் கதைக்கு அவை தேவையான அளவில் பங்களிக்கின்றன.
எங்கே சறுக்குகிறது?
படத்தின் வேகம் எல்லா இடங்களிலும் ஒரே மாதிரியாக இல்லை.
குறிப்பாக கதாபாத்திரங்களை அறிமுகப்படுத்தும் பகுதிகளில் சில காட்சிகள் சற்று நீளமாகத் தோன்றுகின்றன. இதனால் ஆரம்பப் பகுதியில் படத்தின் வேகம் குறைவதாக உணர முடிகிறது.
மேலும் கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளை இன்னும் ஆழமாக காட்டியிருந்தால், சில முக்கியமான தருணங்கள் பார்வையாளர்களிடம் இன்னும் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும்.
இருப்பினும், இரண்டாம் பாதியில் சம்பவங்கள் தீவிரமடையும் போது படம் மீண்டும் வேகம் பிடிக்கிறது.
மொத்தத்தில்…
‘DC’ என்பது வழக்கமான கதாநாயகன் படமாக பார்க்க வேண்டிய திரைப்படம் அல்ல. இயக்குநரின் தனித்துவமான அணுகுமுறையும், கதாபாத்திரங்களின் இருண்ட உலகமும், வன்முறை நிறைந்த சண்டைக்காட்சிகளும் சேர்ந்து உருவாக்கிய திரைப்படம் இது.
லோகேஷ் கனகராஜுக்கு இது ஒரு வித்தியாசமான அறிமுகம். அவரிடம் இன்னும் நடிப்பில் வளர வேண்டிய இடங்கள் இருந்தாலும், முதல் படத்திலேயே கதாபாத்திரத்தை தாங்கி நிற்கும் அளவுக்கு தன்னால் முடிந்ததை செய்திருக்கிறார்.
அருண் மாதேஸ்வரன் தனது பாணியை மாற்றாமல், அதே நேரத்தில் லோகேஷை மையப்படுத்தி கதையை உருவாக்கியிருப்பது படத்தின் முக்கியமான பலம்.
படத்தில் சில மெதுவான பகுதிகளும், இன்னும் அழுத்தமாக சொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டிய உணர்ச்சிக் காட்சிகளும் இருந்தாலும், அதன் சண்டைக்காட்சிகள், காட்சியமைப்பு, பின்னணி இசை மற்றும் லோகேஷின் நடிப்பு ஆகியவை படத்தை தாங்கிச் செல்கின்றன.
பலம்
* லோகேஷ் கனகராஜின் நடிப்பு
* அருண் மாதேஸ்வரனின் இயக்கம்
* சண்டைக்காட்சிகள்
* பின்னணி இசை
* இருண்ட காட்சியமைப்பு
பலவீனம்
* ஆரம்பத்தில் சில மெதுவான பகுதிகள்
* உணர்ச்சிக் காட்சிகளில் இன்னும் அழுத்தம் தேவை
தீர்ப்பு
‘DC’ – வழக்கமான கதாநாயகன் படத்தை எதிர்பார்க்காமல் சென்றால் ரசிக்க வைக்கும், வித்தியாசமான சண்டைத் திரைப்படம்.
⭐ 3.75 / 5
ஒரு வரியில்:
“லோகேஷ் கனகராஜின் புதிய முகத்தையும், அருண் மாதேஸ்வரனின் தனித்துவமான கதை சொல்லும் முறையையும் ஒரே திரையில் பார்க்க முடிவதுதான் ‘DC’-யின் முக்கிய பலம்.”