கே.ஜே. சுரேந்தர் தயாரித்து, எழுதி, இயக்கியுள்ள இந்தப் படத்தில் ஜானகி, ஆகாஷ் ஹரி ருத்ரன், ராஜேஷ், அருண் குமார், மணிமேகலை ஆகியோர் நடித்துள்ளனர்.
நண்பர்கள் நால்வரை மையமாகக் கொண்டு, பெண்களை “ஜட்ஜ்” செய்வது சரியா தவறா என்ற கேள்வியை கதையின் அடிப்படையாக வைத்துக் கொண்டு படம் நகர்கிறது. பெண்களைப் பார்த்த உடனே அவர்களின் மனநிலையை கணித்து விடும் ஒருவன், அதனை ஆச்சரியமும் பொறாமையும் கலந்த பார்வையில் பார்க்கும் மற்ற மூன்று நண்பர்கள் – இந்த உறவுகளுக்குள் நாயகன் சிக்கிக் கொள்வதே கதையின் தொடக்கம்.
நாயகனின் குடும்ப சூழல் – அன்பான அப்பா, கோபம் கலந்த பாசம் கொண்ட அம்மா, புரிதலான அண்ணன், அண்ணி, சித்தப்பாவை உயிராக நேசிக்கும் அண்ணன் மகள் – அனைத்தும் கதைக்கு ஒரு நெகிழ்ச்சியான பின்னணியை உருவாக்குகிறது. இந்தச் சூழலில் நாயகன் சந்திக்கும் பெண்ணுடன் அவனுக்கு உருவாகும் ஈர்ப்பு, அதை நண்பன் தனது “கணிப்புகள்” மூலம் சந்தேகமாக மாற்றுவது, அந்த சந்தேகம் ஒரு ஆபத்தான சோதனையாக மாறுவது – இங்கேதான் ‘மாயபிம்பம்’ தனது மையக் கேள்வியை முன்வைக்கிறது. அந்தப் பெண் உண்மையில் யார்? நல்லவளா, கெட்டவளா? அல்லது இந்த ஆண்கள்தான் தவறான பார்வையோடு செயல்படுகிறார்களா? என்ற கேள்விகளே படத்தின் கரு.
ஆரம்ப ஜெயில் காட்சி படத்தின் மீது ஒரு வித்தியாசமான கமர்ஷியல் எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குகிறது. முதல் பாதியில் “கணக்குப் பண்ணும்” என சொல்லும் நண்பனின் காட்சிகள் எல்லை மீறாமல், கமர்ஷியல் சினிமா தரத்துக்குள் அமைந்துள்ளன. ஆனால் படத்தின் உண்மையான ஆணிவேர் கதாநாயகி கதாபாத்திரம்தான். ஜானகியின் முகபாவனை, உடல் மொழி, அமைதி – அனைத்தும் கதாபாத்திரத்தை ஆழமாக பதிய வைக்கிறது. இந்தப் படம் கொஞ்சம் முன்பே வெளிவந்திருந்தால், தமிழ் சினிமாவுக்கு ஒரு வலுவான, குணாதிசயச் செறிவு கொண்ட கதாநாயகி கிடைத்திருப்பார்.
இரண்டாம் பாதியில் திரைக்கதை சில இடங்களில் அட்டகாசமாக இருக்கிறது. சில கதாபாத்திரங்கள் குறித்து நாம் வைத்திருந்த எண்ணங்களை முற்றிலும் மாற்றும் விதமாக காட்சிகள் எழுதப்பட்டிருப்பது பாராட்டுக்குரியது. முதல் பாதியில் விதைக்கப்பட்ட சம்பவங்களிலிருந்தே இந்த மாற்றங்கள் உருவாகி வருவதும் படத்தின் பலம். இருப்பினும், சில முக்கிய திருப்பங்களுக்குப் பிறகு கதாபாத்திரங்கள் இயல்புக்கு மாறாக செயல்படத் தொடங்கும்போது, திரைக்கதை தளர ஆரம்பிக்கிறது. கிளைமாக்ஸுக்கு முன் வரும் ஒரு “வித்தியாசமான” காட்சி யோசனையில் சுவாரசியமாக இருந்தாலும், லாஜிக் இல்லாததால் மனதைத் தொடவில்லை.
**நந்தா**வின் இசை சில இடங்களில் பின்னணி இசையாக கவனம் ஈர்க்கிறது; ஒளிப்பதிவு ஓரளவு திருப்தி அளிக்கிறது. டைரி வாசிப்பு காட்சிகள் இன்னும் செம்மையாக தொகுக்கப்பட்டிருக்கலாம். மொத்தத்தில், ஒரு மணி நேரத்தில் முடிக்க வேண்டிய ஒற்றைச் சரடு கதையை, தேவையற்ற நீட்டிப்பால் இழுத்துச் சென்றதே பெரிய குறை. இரண்டாம் பாதியில் இன்னும் வலுவான கதையைக் கையாளும் வாய்ப்பு இருந்தும், அதைத் தவிர்த்து, படம் இரண்டு பாறைகளுக்கு நடுவில் தொங்கும் விழுது போல நிலைபெறாமல் தவிக்கிறது.
முடிவில், ‘மாயபிம்பம்’ – எண்ணத்தில் மிகுந்த தைரியம், கதை ரீதியாக அதிக சாத்தியங்கள் கொண்ட படம். ஆனால் அந்த சாத்தியங்களை முழுமையாக பயன்படுத்தத் தவறியதால், நினைவில் நிற்கும் ஒரு சிறந்த படமாக மாற முடியாமல், “தகுதியான கதை – இலேசான திரைக்கதை” என சிக்கிக் கொள்கிறது.