சமூகத்தில் நாள்தோறும் நடக்கும் அநியாயங்களை சினிமா மொழியில் நேர்மையாக பேசும் இயக்குநர் ராஜு முருகன், இந்த முறை மை லார்ட் மூலம் இன்னொரு வலுவான சமூகக் கேள்வியை முன்வைக்கிறார். ‘ஜோக்கர்’, ‘குக்கூ’ போன்ற படங்களில் அவர் எடுத்த மனிதநேயப் பாதை, ‘ஜப்பான்’ படத்தில் சற்றே தளர்ந்தது என ரசிகர்கள் நினைத்த நிலையில், ‘மை லார்ட்’ முழுமையான கம்பேக் என தாராளமாக சொல்லலாம்.
தீப்பெட்டி ஆலையில் வேலை செய்து, அன்றாட வாழ்க்கையை ஓட்டும் முத்து சிற்பி – சுசீலா தம்பதியரின் வாழ்வில் ஏற்படும் துயரமே கதையின் மையம். சுசீலாவின் உடல்நலக் கோளாறு, அதற்கான மருத்துவச் செலவுகள், வட்டி கடன், ஏழ்மை – இவை அனைத்தும் ஒரு சாதாரண குடும்பத்தை எவ்வாறு நசுக்குகிறது என்பதை படம் மிக யதார்த்தமாக பதிவு செய்கிறது. “உயிரைக் காப்பாற்ற கடன் வாங்குவது தவறா?” என்ற கேள்வி படம் முழுவதும் ஒலிக்கிறது.
முத்து சிற்பி கதாபாத்திரத்தில் சசிகுமார் முற்றிலும் கரைந்து போயிருக்கிறார். சசிகுமாரை நாம் பார்க்கவில்லை; ஒரு தொழிலாளி, ஒரு கணவன், ஒரு போராளி மட்டுமே திரையில் நிற்கிறார். அவரது பார்வை, உடல் மொழி, கோபம், ஏமாற்றம் – அனைத்தும் நம்மை நேரடியாக அந்த வலிக்குள் இழுத்துச் செல்கிறது. அவருக்கு இணையாக சைத்ரா அச்சர் சுசீலா கதாபாத்திரத்தில் அசாதாரணமான இயல்பை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். பல காட்சிகளில் அவர் சசிகுமாருக்கு இணையாக உணர்ச்சியை கடத்துகிறார்.
கிட்னி திருட்டு, அரசு மருத்துவமனைகளில் ஏழை மக்கள் சந்திக்கும் அவலம், அதிகாரமும் பணமும் கொண்டவர்கள் மனித உடலையே பொருளாக மாற்றும் கொடூரம் – இவை அனைத்தையும் ராஜு முருகன் வெளிப்படையாகவும் தயக்கமில்லாமலும் சொல்லியிருக்கிறார். “ஏழைகளின் உடல் கூட பணக்காரர்களுக்கான சொத்தா?” என்ற கேள்வி நம்மை உலுக்கும். இதற்கு துணையாக பத்திரிகையாளர் கதாபாத்திரத்தில் குரு சோமசுந்தரம் அளித்துள்ள நடிப்பு திரைக்கதைக்கு கூர்மை சேர்க்கிறது. மத்திய அமைச்சராக வரும் ஆஷா சரத் கதாபாத்திரமும், அதிகாரம் – மனிதநேயம் என்ற மோதலை நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறது.
ராஜு முருகன் படங்களின் இன்னொரு அடையாளம் – வசனங்கள். ‘மை லார்ட்’ படத்திலும் வசனங்கள் நேரடியாக நெஞ்சில் அறைகின்றன. அரசு அலுவலகங்கள், மருத்துவமனைகள் குறித்து வரும் வரிகள் கைதட்ட வைப்பதோடு, நம்மை யோசிக்கவும் வைக்கின்றன. இடைவேளை காட்சியும், அதன்பிறகு படம் எடுக்கும் வேகம், கிளைமாக்ஸில் வந்து சேரும் உணர்ச்சிப் பாய்ச்சல் – பலரை இருக்கையிலேயே கட்டிப்போட்டு விடுகிறது. பலர் சொல்வது போல, கிளைமாக்ஸ் காட்சிகள் கண்களை ஈரப்படுத்தாமல் விடவில்லை.
ஷான் ரோல்டன் பின்னணி இசை படத்தின் உணர்ச்சியை இன்னும் தீவிரமாக்குகிறது. தேவையற்ற சத்தமில்லாமல், காட்சிகளின் வலியை நம்முள் ஊறவைக்கும் இசை. ஒளிப்பதிவு, குறிப்பாக சில சிங்கிள் ஷாட் காட்சிகள், முத்து சிற்பியின் மனநிலையை அழகாக பதிவு செய்கிறது. எடிட்டிங் பெரும்பாலும் சரியாக இருந்தாலும், சில இடங்களில் இன்னும் சற்று இறுக்கமாக இருந்திருக்கலாம் என்ற எண்ணமும் தோன்றுகிறது.
மொத்தத்தில், ‘மை லார்ட்’ ஒரு சாதாரண சினிமா அல்ல. இது ஏழை மக்களின் குரல், மனிதநேயத்தின் அவசியம், அதிகாரத்தின் எல்லை ஆகியவற்றை வலியுறுத்தும் ஒரு சமூக அறிக்கை. படம் முடிந்த பிறகும் மனதில் கனமாக ஒரு உணர்வு தங்கி நிற்கிறது. குடும்பத்தோடு பார்த்து, பேச வேண்டிய, சிந்திக்க வேண்டிய, உணர வேண்டிய படம் – அதுதான் ‘மை லார்ட்’.