Don’t Trouble the Trouble – திரைப்பட விமர்சனம் !!

ஒரு பக்கம் பணம் சம்பாதிக்க எதையும் செய்யத் தயங்காத ஒரு இளைஞன். இன்னொரு பக்கம் உலகத்தை இன்னும் குழந்தையின் பார்வையிலேயே பார்க்கும் ஒரு சிறுமி. இருவரும் எதிர்பாராத சூழ்நிலையில் சந்திக்கும்போது உருவாகும் பயணம்தான் ‘Don’t Trouble the Trouble’. ஃபகத் ஃபாசில், சாரா பலேகர் நடிப்பில் உருவாகியிருக்கும் இந்தப் படம், ஃபேண்டஸி, சாகசம், நகைச்சுவை, சென்டிமென்ட் என பல அம்சங்களை ஒன்றாகக் கலந்து ஒரு குடும்பப் பொழுதுபோக்கு படமாக சொல்ல முயற்சிக்கிறது.

படத்தின் ஆரம்பம் கதாநாயகனின் இயல்பை அறிமுகப்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்துகிறது. பெரிய லட்சியங்கள் எதுவும் இல்லாமல், கிடைக்கும் சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்தி பணம் சம்பாதித்து வாழ்க்கையை ஓட்டும் மனிதன். அவனுடைய உலகத்தில் உணர்வுகளைவிட பணத்திற்குத்தான் அதிக மதிப்பு. இப்படிப்பட்ட ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கைக்குள் ஒரு சிறுமி வரும்போது, அவனுடைய திட்டங்கள் ஒவ்வொன்றாக மாறத் தொடங்குகின்றன. ஆரம்பத்தில் அந்தச் சிறுமியை ஒரு வாய்ப்பாகப் பார்க்கும் அவன், பின்னர் அவளுடைய பிரச்சினையைத் தன்னுடைய பிரச்சினையாக எடுத்துக்கொள்ளும் நிலைக்கு வருகிறான். இந்த மாற்றம்தான் கதையின் உண்மையான மையம்.

சிறுமியின் கதாபாத்திரம்தான் படத்தின் கற்பனைப் பகுதிக்கு கதவைத் திறக்கிறது. அவளிடம் இருக்கும் அசாதாரண சக்தி கதையை ஒரு சாதாரண சாலைப் பயணத்திலிருந்து வேறொரு உலகத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது. ஆனால் இந்த சக்தியை வைத்து பெரிய அளவில் ஆச்சரியப்படுத்தும் காட்சிகளை தொடர்ந்து உருவாக்குவதற்கு பதிலாக, இயக்குநர் அதை கதாபாத்திரங்களின் பயணத்திற்கான ஒரு கருவியாகவே பயன்படுத்துகிறார். அதனால் படம் முழுவதும் ஒரு பிரம்மாண்டமான ஃபேண்டஸி படமாக இல்லாமல், ஃபேண்டஸி அம்சம் கலந்த மனித உறவுக் கதையாகவே அதிகம் தெரிகிறது.

ஃபகத் ஃபாசில் படத்தின் மிகப்பெரிய பலம். கதாநாயகனின் புத்திசாலித்தனம், சந்தர்ப்பத்திற்கு ஏற்ப தன்னை மாற்றிக் கொள்ளும் குணம், பயப்படும் நேரங்கள், சிறுமியிடம் உருவாகும் அக்கறை என ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையை சிறிய உடல்மொழியிலேயே வெளிப்படுத்துகிறார். குறிப்பாக ஆரம்பத்தில் சுயநலமாகத் தெரியும் மனிதன், மெதுவாக இன்னொருவரைப் பற்றிக் கவலைப்படத் தொடங்கும் மாற்றத்தை அவர் இயல்பாகக் கொண்டு செல்கிறார். அதிகப்படியான உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகளைத் தவிர்த்து நடிப்பது இந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு நன்றாகப் பொருந்துகிறது.

சாரா பலேகருக்கும் படத்தில் முக்கியமான பொறுப்பு இருக்கிறது. தனது பெற்றோரைத் தேடும் சிறுமியாக, பயம் மற்றும் நம்பிக்கை இரண்டையும் கலந்து நடித்திருக்கிறார். குழந்தைத்தனமான பேச்சும் செயல்பாடுகளும் சில காட்சிகளுக்கு இயல்பான தன்மையைத் தருகின்றன. குறிப்பாக ஃபகத் ஃபாசிலுடன் அவர் பகிர்ந்து கொள்ளும் காட்சிகளில்தான் இருவருக்கும் இடையேயான உறவு நன்றாக வெளிப்படுகிறது. ஒரு கட்டத்தில் இவர்களுடைய பயணம் வெறும் சாகசமாக இல்லாமல், ஒருவரை ஒருவர் மாற்றும் உறவாக மாறுவது படத்திற்கு உணர்வை சேர்க்கிறது.

படத்தில் நகைச்சுவை பல இடங்களில் சூழ்நிலையை அடிப்படையாகக் கொண்டே வருகிறது. கதாபாத்திரங்களின் எதிர்வினைகள் மூலம் சிரிப்பை உருவாக்க முயற்சித்திருப்பது சில இடங்களில் நன்றாக வேலை செய்கிறது. ஆனால் எல்லா நகைச்சுவைக் காட்சிகளும் ஒரே அளவில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவதில்லை. சில இடங்களில் கதை இயல்பாக நகரும்போது வரும் சிரிப்பு ரசிக்க வைக்கிறது; சில காட்சிகளில் நகைச்சுவையை உருவாக்கும் முயற்சி சற்று வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது.

படத்தின் பயணத்தில் எதிர்பாராத ஆபத்துகள், துரத்தல்கள் மற்றும் மோதல்கள் வருகின்றன. இவை கதைக்கு தேவையான பரபரப்பை உருவாக்குகின்றன. ஆனால் ஒரு சாகசப் படமாக முழுமையான வேகத்தை தக்கவைத்துக் கொள்வதில் படம் சில இடங்களில் தடுமாறுகிறது. குறிப்பாக கதையின் நடுப்பகுதியில் முக்கியமான சம்பவங்களுக்கு இடையே இருக்கும் இடைவெளி அதிகமாகத் தெரிகிறது. அங்கே இன்னும் சுவாரஸ்யமான திருப்பங்கள் அல்லது கதாபாத்திரங்களின் முடிவுகளுக்கான வலுவான காரணங்கள் இருந்திருந்தால் படம் இன்னும் இறுக்கமாக இருந்திருக்கும்.

அதேபோல், எதிர் தரப்பில் வரும் கதாபாத்திரங்களுக்கும் இன்னும் அழுத்தமான எழுத்து தேவைப்படுகிறது. கதாநாயகனுக்கும் சிறுமிக்கும் இருக்கும் பயணத்தை நிறுத்த வேண்டும் என்பதே அவர்களின் நோக்கமாக இருந்தாலும், அவர்களின் பின்னணி மற்றும் நோக்கம் ஆழமாக தெரியாததால் சில தருணங்களில் அவர்கள் கதையை நகர்த்துவதற்காக மட்டுமே உருவாக்கப்பட்டவர்களாகத் தெரிகிறார்கள். ஒரு வலுவான எதிரி இருந்திருந்தால், கதாநாயகன் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினையும் இன்னும் முக்கியமானதாக உணர்ந்திருக்கும்.

தொழில்நுட்ப ரீதியாக படம் ஒரு அழகான தோற்றத்தைக் கொண்டிருக்கிறது. வெளிப்புற காட்சிகள், பயணத்தின் சூழல், கதையின் கற்பனைத் தன்மை ஆகியவற்றை ஒளிப்பதிவு நன்றாகப் பதிவு செய்கிறது. ஃபேண்டஸி அம்சங்கள் வரும் இடங்களில் காட்சிகள் அதிகப்படியான பிரம்மாண்டத்தை மட்டும் நம்பாமல் கதையின் உலகத்திற்குள் பொருத்த முயற்சித்திருப்பது நன்றாக இருக்கிறது. பின்னணி இசையும் சில முக்கியமான தருணங்களில் படத்தின் உணர்வையும் பரபரப்பையும் உயர்த்துகிறது.

ஆனால் இந்தப் படத்தின் உண்மையான பலம் அதன் மாய சக்தியிலோ சாகசக் காட்சிகளிலோ மட்டும் இல்லை. ஒரு மனிதன் இன்னொருவரைப் பற்றிக் கவலைப்படத் தொடங்கும்போது அவனுடைய வாழ்க்கை எப்படி மாறுகிறது என்பதில்தான் இருக்கிறது. ஆரம்பத்தில் சிறுமியை ஒரு பிரச்சினையாகப் பார்க்கும் கதாநாயகன், பின்னர் அவளுடைய பாதுகாப்பைத் தனது பொறுப்பாக எடுத்துக் கொள்கிறான். அந்த மாற்றத்தை இன்னும் ஆழமாக எழுதியிருந்தால் படம் உணர்வுப்பூர்வமாக இன்னும் நன்றாகப் பதிந்திருக்கும்.

குறிப்பாக கிளைமாக்ஸை நோக்கி நகரும்போது கதாநாயகனின் மாற்றம் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. தொடக்கத்தில் பணத்தை மட்டுமே முன்னிலைப்படுத்தியவன், இறுதியில் ஒரு குழந்தையின் நலனுக்காக தனது பாதுகாப்பையும் விட்டுக் கொடுக்கத் தயாராகிறான். இது புதிதான கருத்து அல்ல என்றாலும், அதை ஒரு ஃபேண்டஸி கதைக்குள் வைத்து சொல்லியிருப்பது படத்திற்கு தனித்துவத்தைத் தருகிறது.

மொத்தத்தில், ‘Don’t Trouble the Trouble’ ஒரு பெரிய அளவிலான ஃபேண்டஸி சாகசமாக இருப்பதைவிட, ஃபேண்டஸியைப் பின்னணியாகக் கொண்ட ஒரு மனித உறவுக் கதை. ஃபகத் ஃபாசிலின் நடிப்பு படத்தின் முக்கியமான பலம். சாரா பலேகருடன் அவர் உருவாக்கும் உறவும் படத்தின் அழகான பகுதிகளில் ஒன்று. காட்சியமைப்பு மற்றும் இசை படத்திற்கு தேவையான ஆதரவை வழங்குகின்றன. அதே நேரத்தில் திரைக்கதையின் வேகம் சில இடங்களில் குறைவதும், எதிர் கதாபாத்திரங்களுக்கு போதுமான ஆழம் இல்லாததும், ஃபேண்டஸி அம்சத்தை இன்னும் சுவாரஸ்யமாக பயன்படுத்தியிருக்கலாம் என்பதும் படத்தின் குறைகளாக இருக்கின்றன.

குடும்பத்துடன் பார்க்கக்கூடிய எளிமையான ஃபேண்டஸி சாகசத்தை எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கு படம் சில நல்ல தருணங்களை வழங்குகிறது. ஃபகத் ஃபாசிலின் நடிப்பை ரசிப்பவர்களுக்கு கூடுதல் ஈர்ப்பாக இருக்கும். ஆனால் பெரிய அளவிலான மாயாஜாலம், தொடர்ந்து வரும் திருப்பங்கள், பரபரப்பான சாகசம் என்று எதிர்பார்த்துச் சென்றால் படம் அந்த அளவுக்கு முழுமையாக திருப்தி தராமல் போகலாம்.