ரேட்டிங்: 3/5 ⭐⭐⭐☆☆
இயக்கம்: பாரி இளவழகன்
நடிப்பு: பாரி இளவழகன், ரம்யா ரங்கநாதன், ரோஜா, சேத்தன், பரிதாபங்கள் கோபி உள்ளிட்டோர்
இசை: பரத் சங்கர்
இயக்குநர் பாரி இளவழகன், ஜமா படத்தின் மூலம் தனது திரைக்கதை சொல்லும் விதத்தாலும், இயல்பான நடிப்பாலும் ரசிகர்களின் கவனத்தை ஈர்த்தவர். அதனால், அவரது அடுத்த படமான “அன்பே டயானா” மீது இயல்பாகவே பெரிய எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. ஜமா அளவுக்கு இன்னொரு மனதைத் தொடும் படைப்பை அவர் கொடுப்பார் என்ற நம்பிக்கையோடு இந்தப் படத்தைப் பார்க்கச் சென்றால், அந்த எதிர்பார்ப்பு முழுமையாக நிறைவேறுகிறதா என்றால், பதில் கொஞ்சம் கலவையாகத்தான் இருக்கிறது.
படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் களம். பெரம்பூரை வெறும் படப்பிடிப்பு இடமாக மட்டும் பயன்படுத்தாமல், அங்குள்ள வாழ்க்கை முறையையே ஒரு கதாபாத்திரமாக மாற்றியிருக்கிறார் பாரி. ஆங்கிலோ-இந்தியர்கள், தலைமுறைகளாக வாழும் குடும்பங்கள், ஆந்திராவிலிருந்து வந்து குடியேறிய தெலுங்கு மக்கள், தமிழ் பேசும் மக்கள் என பல கலாச்சாரங்கள் ஒன்றாக வாழும் பெரம்பூரின் இயல்பு மிகவும் அழகாக பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.
அதோடு அங்குள்ள சிறிய கடைகள், தெரு உணவுகள், மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை, பேசும் மொழி, பழக்கவழக்கங்கள் என பெரம்பூரின் வாழ்வியலை இயல்பாக திரையில் கொண்டு வந்திருப்பது படத்திற்கு ஒரு தனித்துவமான அடையாளத்தை உருவாக்குகிறது.
கதை என்று பார்த்தால் இது மிகவும் எளிமையான காதல் கதை. ஒரு இளைஞன் காதலிக்கிறார். ஆனால் அந்த காதல் குடும்பத்துக்கு பொருந்துமா என்ற சந்தேகம் இருவருக்குமே இருக்கிறது. ஒரு கட்டத்தில் காதல் உறுதியாகும் நேரத்தில், நாயகனுக்கு வீட்டில் வேறு பெண்ணை பார்த்து திருமணம் பேசப்படுகிறது. இறுதியில் அவர் தனது காதலை கரம் பிடிக்கிறாரா அல்லது குடும்பத்தின் முடிவை ஏற்கிறாரா என்பதே கதை.
இந்தக் கதையில் எந்த குறையும் இல்லை. கதாபாத்திரங்களும் நன்றாக எழுதப்பட்டுள்ளன. ஆனால் அந்தக் கதையை திரையில் கொண்டு வந்த விதத்தில்தான் படம் தடுமாறுகிறது.
படத்தின் மிகப்பெரிய குறையாக இருப்பது திரைக்கதையின் தொடர்ச்சியின்மை. ஒரு காட்சியிலிருந்து அடுத்த காட்சிக்கு செல்லும்போது இயல்பான ஓட்டம் இல்லாமல், கதை தாவுவது போன்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது. பல காட்சிகள் தனித்தனியாக நன்றாக இருந்தாலும், அவை ஒன்றோடொன்று உணர்ச்சிப்பூர்வமாக இணைவதில்லை. அதனால் பார்வையாளர்கள் கதையுடன் முழுமையாக ஒன்றிப் பயணிக்க முடியாமல் போகிறது.
உணர்ச்சிகரமான தருணங்கள் இருந்தும், அவை மனதில் ஆழமாக பதியாமல் கடந்து செல்கின்றன. ஜமா படத்தில் இருந்த அந்த உயிரோட்டமும், மனதைத் தொடும் தாக்கமும் இந்தப் படத்தில் குறைவாக இருப்பது தெளிவாக தெரிகிறது.
நடிப்பைப் பொறுத்தவரை, பாரி இளவழகன் தனது கதாபாத்திரத்திற்கு தேவையான அளவான நடிப்பை வழங்கியிருக்கிறார். ரம்யா ரங்கநாதன் மிகவும் இயல்பாக நடித்திருக்கிறார். அவருடைய திரைநேரம் முழுவதும் ஒரு எளிமையான ஈர்ப்பு இருக்கிறது.
பரிதாபங்கள் கோபி தனது வழக்கமான இயல்பான நடிப்பால் சிரிப்பையும், கதைக்குத் தேவையான ஆதரவையும் கொடுக்கிறார்.
ஆனால் இந்தப் படத்தில் அதிகம் கவர்ந்தவர் சேத்தன். வடசென்னையைச் சேர்ந்த ஒரு தந்தையின் மனநிலையையும், உடல்மொழியையும், பேச்சு வழக்கையும் மிகவும் நம்பகமாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். அவரது கதாபாத்திரம் படத்தின் முக்கியமான பலங்களில் ஒன்றாக அமைகிறது. ரோஜாவும் தனது அனுபவமான நடிப்பால் கதைக்கு வலு சேர்த்திருக்கிறார்.
பாரி இளவழகன் இயக்குநராக பெரம்பூரின் வாழ்வியலை மிகவும் இயல்பாக திரையில் பதிவு செய்திருக்கிறார். ஆனால் வலுவான கதைக்களம் இருந்தும், திரைக்கதையின் தொடர்ச்சி மற்றும் உணர்ச்சி இணைப்பு பல இடங்களில் மிஸ்ஸாகிறது.
ஷெல்லி கலிஸ்ட் (Shelley Calist)-இன் ஒளிப்பதிவு படத்தின் மிகப்பெரிய பலங்களில் ஒன்று. பெரம்பூரின் தெருக்கள், பழைய குடியிருப்புகள், அங்குள்ள மக்களின் வாழ்க்கை என அந்தப் பகுதியின் ஆன்மாவையே கேமரா அழகாக பதிவு செய்திருக்கிறது. அந்த இடத்திற்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்லும் உணர்வை அவரது ஒளிப்பதிவு தருகிறது.
பரத் சங்கர் இசை கதையின் உணர்வுகளுக்கு ஏற்றபடி பயணிக்கிறது. பாடல்களும் பின்னணி இசையும் காட்சிகளுக்கு தேவையான ஆதரவை அளிக்கின்றன.
பார்தா M.A.-வின் படத்தொகுப்பில் இன்னும் கூடுதல் கவனம் செலுத்தியிருக்கலாம். சில காட்சிகளை சுருக்கி, காட்சிகளுக்கிடையேயான மாற்றங்களை இன்னும் இறுக்கமாக அமைத்திருந்தால், படத்தின் ஓட்டமும் உணர்ச்சி தாக்கமும் அதிகரித்திருக்கும்.
இசை கதைக்கு ஏற்ற வகையில் பயணிக்கிறது. ஆனால் எடிட்டிங்கில் இன்னும் கூடுதல் கவனம் செலுத்தியிருக்கலாம். சில காட்சிகளை சுருக்கியிருந்தால், படத்தின் ஓட்டம் மேலும் இறுக்கமாக இருந்திருக்கும்.
படத்தின் இறுதி இருபது நிமிடங்கள் சுவாரஸ்யமாக நகர்கின்றன. அப்போது தான் படம் ஒரு நல்ல உணர்ச்சி ஓட்டத்தைப் பெறுகிறது. ஆனால் அதற்குள் முதல் இரண்டு மணி நேரத்தில் உருவாக வேண்டிய உணர்ச்சி பிணைப்பு முழுமையாக உருவாகாததால், அந்த தாக்கம் சற்றே குறைந்து விடுகிறது.
இறுதியாக…
“அன்பே டயானா” ஒரு மோசமான படம் அல்ல. அதே நேரத்தில், ஜமா படத்திற்குப் பிறகு பாரி இளவழகனிடம் இருந்த எதிர்பார்ப்பை முழுமையாக பூர்த்தி செய்யும் படமும் அல்ல.
பெரம்பூரின் கலாச்சாரத்தையும், மனிதர்களையும், அங்குள்ள வாழ்வியலையும் அழகாக பதிவு செய்திருக்கும் இந்தப் படம், திரைக்கதையின் தொடர்ச்சியிலும் உணர்ச்சி இணைப்பிலும் இன்னும் கவனம் செலுத்தியிருந்தால் மிகவும் சிறந்த படைப்பாக மாறியிருக்கும்.
இருப்பினும், நல்ல நடிப்பு, அழகான களம், இயல்பான கதாபாத்திரங்கள் ஆகியவற்றுக்காக **“அன்பே டயானா”**வை ஒரு முறை நிச்சயமாக பார்க்கலாம்.
மதிப்பெண்: 3/5 ⭐⭐⭐☆☆