போர் பறித்த மண்ணையும், வாழ்க்கையையும் மீட்டெடுக்க போராடும் தந்தை–மகளின் கதை!

ரேட்டிங்: 3.5 / 5

போர் என்றால் நம் நினைவுக்கு முதலில் வருவது குண்டுவெடிப்பு, துப்பாக்கிச் சத்தம், அழிவு போன்ற காட்சிகள்தான். ஆனால் ஒரு போர் முடிந்த பிறகும், அதனால் பாதிக்கப்பட்ட மனிதர்களுக்குள் அந்தப் போர் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும். இழந்த உறவுகள், பறிபோன வீடு, சொந்த மண்ணை மீண்டும் பார்க்க முடியாத ஏக்கம், நாளைய வாழ்க்கை குறித்த அச்சம் என அதன் தாக்கம் பல தலைமுறைகளுக்கும் தொடரும்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையையும், அவனது மகளுடனான உறவையும் மையமாக வைத்து உருவாகியிருக்கும் திரைப்படம்தான் ‘தாய்நிலம்’.

இலங்கைப் போரின் பின்னணியில் உருவாகியிருந்தாலும், படம் போரை வெறும் அரசியல் பார்வையில் அணுகாமல், ஒரு தந்தை தனது மகளைக் காப்பாற்றுவதற்காக எதிர்கொள்ளும் வாழ்க்கைப் போராட்டத்தின் வழியாக கதையைச் சொல்ல முயற்சிக்கிறது.

கதை என்ன?

போரின் கொடூரத்தில் மனைவியை இழக்கும் அமர் ராமச்சந்திரன், தனது மகளுடன் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள தாயகத்தை விட்டு வெளியேறுகிறார்.

கையில் இருக்கும் சொத்துகளைவிட முக்கியமானது மகளின் உயிர் மட்டுமே.

தமிழகத்திற்கு வரும் இருவருக்கும் இங்கேயும் வாழ்க்கை அவ்வளவு எளிதாக அமைந்து விடுவதில்லை. சொந்த வீடு இல்லை, நிரந்தர வருமானம் இல்லை, எதிர்காலம் குறித்த எந்த உறுதியும் இல்லை.

ஒரு பக்கம் கடந்த காலத்தின் வலி.

மறுபக்கம் மகளுக்கு பாதுகாப்பான எதிர்காலத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற பொறுப்பு.

இந்த இரண்டுக்கும் நடுவில் ஒரு தந்தையாக அமர் எடுக்கும் முடிவுகளும், மகள் எதிர்கொள்ளும் அனுபவங்களுமே படத்தின் உணர்வுப்பூர்வமான பயணமாக மாறுகின்றன.

குறிப்பாக, ‘அகதி’ என்ற வார்த்தைக்குப் பின்னால் இருக்கும் மனிதனை படம் பார்க்க வைக்கிறது.

அவர்களுக்கு தேவையானது இரக்கம் மட்டுமல்ல; வாழ்வதற்கான ஒரு வாய்ப்பு என்பதையும் படம் அழுத்தமாக உணர்த்துகிறது.

தந்தை – மகள் உறவு படத்தின் பலம்

‘தாய்நிலம்’ படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் தந்தை–மகள் உறவுதான்.

மகளின் தேவைகளை நிறைவேற்ற முடியாத சூழ்நிலையில் இருக்கும் தந்தை, அவளுடைய சிறிய ஆசைகளைக்கூட பெரிய விஷயமாக பார்க்கிறார்.

தான் சந்திக்கும் கஷ்டங்களை மகளிடம் முழுமையாகக் காட்டாமல், அவளுக்கு நம்பிக்கையை கொடுக்க முயற்சிக்கும் அந்த தந்தையின் மனநிலைதான் படத்தின் உண்மையான உணர்ச்சிக் கரு.

அதேபோல், குழந்தையின் பார்வையில் இந்த உலகத்தை காட்டியிருப்பதும் படத்துக்கு தனித்தன்மையைத் தருகிறது.

பெரியவர்களுக்கு சாதாரணமாகத் தெரியும் விஷயங்கள் கூட ஒரு குழந்தையின் வாழ்க்கையில் எவ்வளவு பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதை சில காட்சிகள் அழுத்தமாக பதிவு செய்கின்றன.

இதனால் படம் ஈழத் தமிழர்களின் பிரச்சினையாக மட்டும் நின்றுவிடாமல், போரினால் வீடிழக்கும் எந்தக் குழந்தையின் கதையாகவும் மாறுகிறது.

அமர் ராமச்சந்திரன் – இயல்பான நடிப்பு

நாயகனாக நடித்திருக்கும் அமர் ராமச்சந்திரனுக்கு இந்தப் படம் ஒரு முக்கியமான நடிப்புத் தளமாக அமைந்திருக்கிறது.

வசனங்களை அதிகமாக நம்பாமல், உடல்மொழி மற்றும் முகபாவனைகளின் மூலமாக கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையை வெளிப்படுத்த முயற்சித்திருக்கிறார்.

மகளைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற பதற்றம், கடந்த கால இழப்புகளின் வலி, எதிர்காலம் குறித்த பயம், வெளியில் காட்ட முடியாத சோகம் என பல உணர்வுகள் அவரது நடிப்பில் தெரிகின்றன.

குறிப்பாக, மகளின் முன்னால் தன்னுடைய பலவீனத்தை வெளிக்காட்டாமல் இருக்க முயற்சிக்கும் காட்சிகளில் அவரது நடிப்பு கவனம் பெறுகிறது.

சில இடங்களில் அவரது தமிழ் உச்சரிப்பில் இயல்புத்தன்மை சற்று தடுமாறினாலும், மொத்தத்தில் கதாபாத்திரத்தை அவர் தாங்கிச் செல்கிறார்.

நேஹா அமர் – படத்தின் இன்னொரு முக்கிய பலம்

மகளாக நடித்திருக்கும் நேஹா அமர் படத்தின் உணர்ச்சியை தன்னுடைய நடிப்பால் பெரிதும் தாங்குகிறார்.

குழந்தை நட்சத்திரம் என்பதால் அதிகப்படியான வசனங்களோ, செயற்கையான நடிப்போ இல்லாமல், பல இடங்களில் முகபாவனைகளின் மூலமாகவே கதாபாத்திரத்தை வெளிப்படுத்தியிருப்பது சிறப்பு.

குறிப்பாக அச்சம், ஏமாற்றம், எதிர்பார்ப்பு, தந்தையின் மீது இருக்கும் நம்பிக்கை போன்ற உணர்வுகள் அவரது நடிப்பில் இயல்பாக வெளிப்படுகின்றன.

படத்தின் இறுதிப்பகுதியில் அவரது நடிப்பு இன்னும் அழுத்தமாகிறது.

பாலா சிங் – மனதில் நிற்கும் பங்களிப்பு

மறைந்த நடிகர் பாலா சிங் நடித்திருக்கும் கதாபாத்திரம் படத்தின் மனிதநேயப் பக்கத்தை வலுப்படுத்துகிறது.

படம் முழுவதும் வலி, இழப்பு, போராட்டம் என்று நகரும்போது, மனிதர்களுக்குள் இன்னும் இருக்கும் நல்லுணர்வை பிரதிபலிக்கும் கதாபாத்திரமாக அவர் இருக்கிறார்.

அவரது அனுபவம் வாய்ந்த நடிப்பு சில காட்சிகளுக்கு கூடுதல் எடையைத் தருகிறது.

அபிலாஷ் ஜி. தேவன் – இயக்கத்தில் தனித்துவமான அணுகுமுறை

அறிமுக இயக்குநர் அபிலாஷ் ஜி. தேவன் எடுத்திருக்கும் முக்கியமான முடிவு என்னவென்றால், போரை பிரம்மாண்டமான காட்சிகளால் சொல்லாமல், போருக்குப் பிறகு மனிதர்கள் வாழும் வாழ்க்கையின் வழியாக சொல்லியிருப்பது.

இதனால் படம் வழக்கமான போர் திரைப்படமாக மாறாமல், ஒரு மனிதநேயப் படைப்பாக மாறுகிறது.

பெரிய வசனங்கள் மூலம் கருத்தைத் திணிக்காமல், கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கைச் சூழல்களே பேசும்படி செய்திருப்பது இயக்குநரின் பலம்.

அதே நேரத்தில், சில இடங்களில் கதை நகர்வு மெதுவாக இருப்பதால், அனைத்து தரப்பு ரசிகர்களுக்கும் ஒரே அளவுக்கு ஈர்ப்பை ஏற்படுத்துமா என்பது கேள்விக்குறியாக இருக்கிறது.

ஆனால் இந்தப் படத்தின் நோக்கம் பரபரப்பான பொழுதுபோக்கை உருவாக்குவது அல்ல என்பதால், அந்த மெதுவான அணுகுமுறையும் படத்தின் களத்துக்கு ஏற்றதாகவே தெரிகிறது.

ஒளிப்பதிவு – காட்சிகளுக்குள் இருக்கும் வலி

பிரசாந்த் பிரணவத்தின் ஒளிப்பதிவு படத்தின் மனநிலையை உருவாக்குவதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது.

போர், அகதி வாழ்க்கை, தனிமை, சாலையோர வாழ்க்கை, புதிய இடத்தில் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்ளும் முயற்சி என ஒவ்வொரு சூழலுக்கும் ஏற்ற வகையில் காட்சிகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

பிரம்மாண்டத்தை காட்டுவதற்குப் பதிலாக கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை பதிவு செய்வதிலேயே கேமரா அதிக கவனம் செலுத்துகிறது.

இதனால் சில காட்சிகள் வசனம் இல்லாமலேயே கதையைச் சொல்ல முடிகிறது.

இசை – உணர்வை கூட்டும் பக்கபலமாக

அவுசப்பச்சனின் இசை படத்தின் உணர்ச்சிகரமான காட்சிகளுக்கு துணையாக இருக்கிறது.

பாடல்கள் கதையை நிறுத்திவிட்டு தனியாக நிற்பதைவிட, கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை வெளிப்படுத்தும் வகையில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

குறிப்பாக தாயகம், மகள், பிரிவு, எதிர்பார்ப்பு போன்ற உணர்வுகளுடன் தொடர்புடைய பாடல்கள் படத்தின் உணர்வுப்பூர்வமான தன்மையை மேலும் அதிகரிக்கின்றன.

திரைக்கதை – சொல்ல வந்ததை அழுத்தமாகச் சொல்கிறது

‘தாய்நிலம்’ படத்தின் திரைக்கதை பெரிய திருப்பங்களையோ, பரபரப்பான சம்பவங்களையோ நம்பியிருக்கவில்லை.

அதற்கு பதிலாக ஒரு குடும்பம் சந்திக்கும் சிறிய சிறிய பிரச்சினைகளையே கதையின் முக்கிய சம்பவங்களாக மாற்றுகிறது.

இதுதான் படத்தின் பலமும், சில இடங்களில் பலவீனமும்.

படத்தின் மைய உணர்வு வலுவாக இருப்பதால் கதையுடன் ஒன்றிப் போகும் பார்வையாளர்களுக்கு படம் ஆழமாகத் தாக்கும்.

ஆனால் வேகமான திரைக்கதையை எதிர்பார்க்கும் ரசிகர்களுக்கு சில பகுதிகள் சற்று நீளமாகத் தோன்றலாம்.

படத்தின் முக்கியமான விஷயம் என்ன?

‘தாய்நிலம்’ சொல்ல வரும் மிக முக்கியமான விஷயம்,

ஒரு மனிதன் தன்னுடைய தாய்நிலத்தை இழந்த பிறகு, அவன் வாழ்க்கையில் இழப்பது ஒரு வீடு மட்டுமல்ல.

அவனுடைய அடையாளம், உறவுகள், பழக்கமான சூழல், பாதுகாப்பு, எதிர்காலம் என அனைத்துமே கேள்விக்குறியாகிறது.

அந்த நிலையில் ஒரு குழந்தையை வளர்க்கும் தந்தையின் மனநிலையை படம் பேசுகிறது.

அதனால்தான் இது ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தின் போர் கதையாக மட்டும் இல்லாமல், உலகின் பல பகுதிகளில் போர் மற்றும் இடம்பெயர்வால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்க்கையோடும் தொடர்பு ஏற்படுத்துகிறது.

குறைகள் என்ன?

படத்தின் மிகப்பெரிய குறை அதன் மெதுவான திரைக்கதை நகர்வுதான்.

சில காட்சிகளில் உணர்ச்சியை இன்னும் சுருக்கமாகச் சொல்லியிருக்கலாம்.

மேலும் சில கதாபாத்திரங்களுக்கு அதிகமான பின்னணி கொடுக்கப்பட்டிருந்தால், அவர்களுடைய பங்களிப்பு இன்னும் அழுத்தமாக இருந்திருக்க வாய்ப்பு உள்ளது.

சில இடங்களில் காட்சிகளுக்கும் வசனங்களுக்கும் இடையே இயல்புத்தன்மை சற்று குறைவாகத் தெரிகிறது.

ஆனால் இவை படத்தின் மைய உணர்வை முற்றிலுமாக பாதிக்கும் அளவுக்கு பெரிய குறைகள் இல்லை.

இறுதியாக…

‘தாய்நிலம்’ வெறும் ஈழப் போரைப் பற்றிய படம் அல்ல.

போர் முடிந்த பிறகும் வாழ்க்கை முடியவில்லை என்பதைப் பேசும் படம்.

சொந்த மண்ணை இழந்த ஒருவன், புதிய மண்ணில் தன்னுடைய குழந்தைக்காக மீண்டும் வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்க முயற்சிக்கும் கதையை மனிதநேயத்துடன் அணுகியிருக்கிறது.

பெரிய ஹீரோயிசம் இல்லை.

அதிரடி இல்லை.

வழக்கமான கமர்ஷியல் திருப்பங்கள் இல்லை.

ஆனால் ஒரு தந்தையின் கண்களில் இருக்கும் பயமும், ஒரு குழந்தையின் கண்களில் இருக்கும் எதிர்காலக் கேள்வியும் இருக்கிறது.

அதுதான் இந்தப் படத்தின் உண்மையான பலம்.

சில இடங்களில் மெதுவாக நகர்ந்தாலும், மனதில் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் முயற்சியாக ‘தாய்நிலம்’ கவனம் பெறுகிறது.

தாய்நிலத்தை இழந்தவர்களின் வலியையும், மனிதநேயத்தைத் தேடும் அவர்களின் பயணத்தையும் உணர்வுப்பூர்வமாக பதிவு செய்திருக்கும் படம்.

இறுதித் தீர்ப்பு:

மனதைத் தொடும் மனிதநேயப் படைப்பு – சில மெதுவான பகுதிகளைத் தாண்டி கவனம் ஈர்க்கும் ‘தாய்நிலம்’.

⭐ ரேட்டிங்: 3.5 / 5