பத்தா – திரைப்பட விமர்சனம் !

இயக்கம்: பாலாஜி தரணிதரன்
நடிப்பு: விஜய் சேதுபதி, லிஜோமோல் ஜோஸ், சாய் பிரித்விராஜ் மற்றும் பலர்
இசை: சாய் அபயங்கர்

ரவுடி என்றாலே கையில் அரிவாள், பின்னால் ஒரு கூட்டம், முன்னால் எதிரிகள் என்று நகரும் வழக்கமான கேங்ஸ்டர் கதைகளை தமிழ் சினிமா ஏற்கனவே நிறைய பார்த்துவிட்டது. அந்த வரிசையில் ‘பத்தா’வும் தொடங்குகிறது. ஆனால் கதை நகர நகர, இது ஒரு ரவுடியின் அடிதடி வாழ்க்கையைப் பற்றிய படம் மட்டுமல்ல என்பது புரிகிறது. 1986-ம் ஆண்டு மெட்ராஸை பின்னணியாக வைத்து, ஒரு ரவுடிக்கும் ஒரு சிறுவனுக்கும் இடையே எதிர்பாராத சூழலில் உருவாகும் உறவை மையமாகக் கொண்டு மனிதர்களின் இன்னொரு முகத்தைப் காட்ட முயற்சித்திருக்கிறார் இயக்குநர் பாலாஜி தரணிதரன்.

படத்தின் தொடக்கத்தில் பத்தா எப்படி பட்டவன் என்பதை இயக்குநர் தெளிவாக காட்டி விடுகிறார். அவனைச் சுற்றியிருப்பவர்கள் அவனைக் கண்டு பயப்படுகிறார்கள். தனது பலத்தையும், அந்த பயத்தையும் வைத்தே வாழ்க்கையை நகர்த்திக் கொண்டிருக்கும் ஒரு மனிதன் அவன். குடும்பத்திலும் அவன் அடாவடி ஆள் தான். இப்படிப்பட்ட ஒரு கதாபாத்திரம் எதிர்பாராத விதமாக ஒரு பள்ளி கழிவறைக்குள் சிக்கிக் கொள்ளும் சம்பவம்தான் கதையின் போக்கையே மாற்றுகிறது. அந்த இடத்தில் அவனுக்கும் சிறுவனுக்கும் இடையே உருவாகும் உறவுதான் படத்தின் உண்மையான சுவாரஸ்யம். ஆரம்பத்தில் நகைச்சுவையாகத் தெரியும் இந்த சூழல், படிப்படியாக மனித உணர்வுகளை மையப்படுத்திய கதையாக மாறுகிறது.

விஜய் சேதுபதிக்கு பத்தா கதாபாத்திரம் நன்றாகப் பொருந்துகிறது. மிரட்டலான தோற்றத்துடன் சுற்றித்திரியும் ரவுடியாகவும், சூழ்நிலை அவரைத் தனது பலவீனத்தை எதிர்கொள்ள வைக்கும் தருணங்களிலும் அவர் நடிப்பில் நல்ல வித்தியாசம் தெரிகிறது. குறிப்பாக பெரிய வசனங்கள் இல்லாமல் முகபாவனைகளால் சில உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் இடங்களில் அவரது அனுபவம் தெரிகிறது. அவருக்கு இணையாக சிறுவன் சாய் பிரித்விராஜும் கவனம் ஈர்க்கிறார். விஜய் சேதுபதியுடன் வரும் காட்சிகளில் குழந்தைத்தனமான இயல்பை இழக்காமல் நடித்திருப்பது படத்தின் முக்கியமான பலம். இவர்களுக்கிடையேயான உறவு செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்டதாகத் தெரியாமல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளர்வதே படத்தின் அழகு.

லிஜோமோல் ஜோஸ் உள்ளிட்ட மற்ற நடிகர்களும் கதைக்கு தேவையான பங்களிப்பை சிறப்பாக வழங்கியிருக்கிறார்கள். குறிப்பாக 80-களின் மெட்ராஸ் வாழ்க்கையை திரையில் உருவாக்கிய விதம் படத்திற்கு தனி நிறத்தைத் தருகிறது. பழைய காலத்து தெருக்கள், வீடுகள், மனிதர்களின் உடை மற்றும் அந்த காலகட்டத்தின் சூழல் என காட்சியமைப்பில் காலப்பின்னணியை உணர முடிகிறது. ஒளிப்பதிவு இந்த உலகத்தை இயல்பாகக் காட்டுகிறது. சாய் அபயங்கரின் இசையும் படத்தின் மனநிலைக்கு ஏற்ப பயணிக்கிறது; காட்சிகளை வெறும் பின்னணி சத்தமாக இல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளை வலுப்படுத்தும் வகையில் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.

படத்தின் இன்னொரு சிறப்பு, உணர்ச்சிகளை வலுக்கட்டாயமாக திணிக்காமல் பெரும்பாலான இடங்களில் சம்பவங்களின் வழியாகவே கொண்டு செல்ல முயற்சிப்பது. ஒரு மனிதன் தனக்கு இருக்கும் அதிகாரத்தையும் பயத்தையும் இழந்துவிட்டால் அவன் எப்படி மாறுகிறான் என்ற கேள்வியை கதை முன்வைக்கிறது. அதற்கான பதில் பெரிய பெரிய வசனங்களில் இல்லாமல், பத்தா எதிர்கொள்ளும் சிறிய சூழ்நிலைகளில் இருந்து உருவாகிறது. ஒரு குழந்தையின் பார்வையில் ஒரு பயங்கரமான ரவுடி எப்படி வேறு மாதிரி தெரிகிறான் என்பதும் படத்தின் சுவாரஸ்யமான அம்சமாக இருக்கிறது. இந்த உறவு வளரும்போது பத்தாவின் கதாபாத்திரத்திலும் ஏற்படும் மாற்றம் படத்தின் உணர்வுப்பூர்வமான அடித்தளமாக மாறுகிறது.

ஆனால் படத்திற்கு சில குறைகளும் இருக்கின்றன. படத்தின் மையக் களம் மிகவும் எளிமையானது என்பதால், அதனை முழுநீள திரைப்படமாக எடுத்துச் செல்லும்போது சில இடங்களில் படத்தின் வேகம் குறைகிறது. குறிப்பாக இரண்டாம் பாதியில் ஒரே சூழலைச் சுற்றி கதை நீளும் உணர்வு ஏற்படுகிறது. முதல் பாதியில் இருக்கும் ஆர்வம் சில நேரங்களில் குறைந்தாலும், கதாபாத்திரங்களின் உறவை வைத்து அதை மீண்டும் தக்கவைக்க இயக்குநர் முயற்சித்திருக்கிறார். எனவே படம் முழுவதும் ஒரே வேகத்தில் செல்லும் அனுபவத்தை எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கு இந்த மெதுவான பகுதிகள் சற்று சலிப்பை ஏற்படுத்தலாம். இதே அம்சத்தை சில விமர்சனங்களும் குறிப்பிட்டுள்ளன.

பாலாஜி தரணிதரனின் இயக்கத்தில் பெரிய அளவிலான மாஸ் காட்சிகளைவிட கதாபாத்திரங்களின் இயல்பான தருணங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அதனால்தான் ‘பத்தா’வை முழுமையான கேங்ஸ்டர் படமாக பார்ப்பதைவிட, ஒரு கேங்ஸ்டர் கதாபாத்திரத்தின் வாழ்க்கைக்குள் நடக்கும் மனிதநேய மாற்றத்தைப் பற்றிய படமாகப் பார்ப்பது பொருத்தமாக இருக்கும். விஜய் சேதுபதியின் நடிப்பும் சிறுவனின் இயல்பான பங்களிப்பும் படத்தின் உணர்வை தொடர்ந்து தாங்கிச் செல்கின்றன.

மொத்தத்தில், ‘பத்தா’ ஒரு ரவுடியின் கதையை வைத்து மனித உறவைப் பேசும் வித்தியாசமான படம். இதன் மிகப்பெரிய பலம் விஜய் சேதுபதியின் நடிப்பும், அவருக்கும் சிறுவனுக்கும் இடையே உருவாகும் உறவும்தான். 80-களின் மெட்ராஸ் பின்னணி, இசை, ஒளிப்பதிவு ஆகியவை படத்தின் உலகத்தை நம்ப வைக்கின்றன. அதே நேரத்தில் கதையின் எளிமை மற்றும் இரண்டாம் பாதியின் மெதுவான நகர்வு படத்தின் தாக்கத்தை சில இடங்களில் குறைக்கிறது. பெரிய அளவிலான கேங்ஸ்டர் ஆக்‌ஷனை எதிர்பார்க்காமல், கதாபாத்திரங்களையும் அவர்களுக்கிடையேயான உறவையும் ரசித்துப் பார்க்கச் சென்றால் ‘பத்தா’ ஒரு நிறைவான, உணர்வுப்பூர்வமான அனுபவமாக இருக்கிறது.