நடிகர்கள்: நானி, மோகன் பாபு, ராகவ் ஜுயால், கயாது லோகர், சோனாலி குல்கர்னி உள்ளிட்டோர்
இயக்கம்: ஸ்ரீகாந்த் ஒடேலா
இசை: அனிருத்
வகை: ஆக்‌ஷன் – பீரியட் டிராமா
கால அளவு: சுமார் 2 மணி 54 நிமிடங்கள்

கதைக்களம்

1980களின் செகந்திராபாத். சமூகத்தின் விளிம்பில் வாழும் சவாரி சமூகத்தைச் சுற்றி கதை நகர்கிறது. பல ஆண்டுகளாக அடையாளம், மரியாதை, உரிமை ஆகியவற்றுக்காக போராடிக் கொண்டிருக்கும் அந்த சமூகத்தின் வாழ்க்கைக்குள் ஜடால் என்ற கதாபாத்திரம் மீண்டும் வருகிறார்.

சிறையில் இருந்து திரும்பும் ஜடால், ஏற்கனவே அதிகாரமும் அடக்குமுறையும் நிறைந்திருக்கும் ஒரு உலகத்திற்குள் மீண்டும் நுழைகிறார். அந்த சமூகத்தின் மீது தனது ஆதிக்கத்தை செலுத்தும் மாலிக், மறுபுறம் தங்களது உரிமைக்காக போராட வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கும் மக்கள் என முரண்பாடுகள் உருவாகின்றன.

தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் தொடங்கும் ஜடாலின் பயணம், படிப்படியாக ஒரு சமூகத்தின் போராட்டமாக மாறுகிறது. இதுதான் The Paradise படத்தின் அடிப்படை.

கதை சொன்ன விதம்

இயக்குநர் ஸ்ரீகாந்த் ஒடேலா, Dasara படத்திற்குப் பிறகு மீண்டும் நானியுடன் இணைந்திருக்கிறார். ஆனால் இந்த முறை அவர் உருவாக்கியிருக்கும் உலகம் இன்னும் பெரியது; கதையின் அளவும், வன்முறையின் அளவும், கதாபாத்திரங்களின் வடிவமைப்பும் மிகவும் தீவிரமாக இருக்கின்றன.

படத்தின் முதல் பாதியில் இந்த உலகத்தை நமக்கு அறிமுகப்படுத்தும் விதம் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது. அந்தப் பகுதியின் வாழ்க்கை முறை, சமூக அமைப்பு, அதிகாரப் போட்டி, ஜடாலின் கதாபாத்திரம் என ஒவ்வொன்றையும் மெதுவாக கட்டமைக்கிறார் இயக்குநர்.

ஆனால் பிரச்சினை என்னவென்றால், படம் நகர நகர அதன் கதை சொல்லும் வேகம் சீராக இருப்பதில்லை. பல காட்சிகள் தனித்தனியாக தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முயற்சிக்கின்றன. ஆனால் அவை அனைத்தும் ஒரே கதையாக ஒன்றிணையும் இடத்தில் திரைக்கதை தடுமாறுகிறது.

நானியின் நடிப்பு

இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் நானிதான்.

ஜடால் கதாபாத்திரத்திற்காக நானி செய்திருக்கும் உடல் மாற்றமும், தோற்றமும், உடல் மொழியும் கதாபாத்திரத்திற்கு தேவையான முரட்டுத்தனத்தை கொடுக்கின்றன. வழக்கமாக நானியிடம் இருக்கும் இயல்பான, நெருக்கமான நடிப்பு முறையை முற்றிலும் விலக்கிவிட்டு ஒரு raw ஆன கதாபாத்திரத்தை உருவாக்க முயற்சித்திருக்கிறார்.

குறிப்பாக கோபம், வலி, அவமானம், பழிவாங்கும் மனநிலை போன்ற உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் காட்சிகளில் நானியின் அர்ப்பணிப்பு தெளிவாக தெரிகிறது.

பல விமர்சனங்களும் படத்தின் குறைகளுக்கு மத்தியிலும் நானியின் நடிப்பை குறிப்பிட்டுள்ளன.

வில்லன் மற்றும் துணை கதாபாத்திரங்கள்

மோகன் பாபு நடிக்கும் மாலிக் கதாபாத்திரம் ஆரம்பத்தில் ஒரு வலுவான எதிரியாக கட்டமைக்கப்படுகிறது. அதிகாரம், பயம், சமூகத்தின் மீதான கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றை அந்த கதாபாத்திரம் பிரதிபலிக்கிறது.

ஆனால் ஜடாலுக்கும் மாலிக்குமான மோதல் உருவாக்கப்பட்ட அளவுக்கு அதன் payoff திருப்திகரமாக அமையவில்லை என்பதே படத்தின் முக்கியமான குறைகளில் ஒன்று.

ராகவ் ஜுயால், கயாது லோகர், சோனாலி குல்கர்னி உள்ளிட்டோருக்கு குறிப்பிடத்தக்க கதாபாத்திரங்கள் இருந்தாலும், மையக் கதையைச் சுற்றியுள்ள நானியின் கதாபாத்திரத்தின் தாக்கம் அளவுக்கு அவர்களுடைய பாத்திரங்கள் முழுமையாக வளர்க்கப்படவில்லை.

ஆக்‌ஷன்

The Paradise படத்தின் ஆக்‌ஷன் காட்சிகள் மிகப்பெரிய அளவில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.

ரத்தம் தெறிக்கும் வன்முறை, பெரிய கூட்டத்துடன் நடக்கும் மோதல்கள், கதாநாயகனின் mass moments என படம் தொடர்ந்து பார்வையாளர்களை தாக்க முயற்சிக்கிறது.

ஆனால் இங்குதான் படம் அளவுக்கு அதிகமாகச் செல்கிறது. ஒரு கட்டத்திற்குப் பிறகு வன்முறை கதையின் உணர்வுகளை வலுப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, கதையையே பின்னுக்குத் தள்ளுகிறது.

முதல் பாதியில் உருவாக்கப்பட்ட சமூகப் பிரச்சினைகளுக்கும், இரண்டாம் பாதியில் அதிகரிக்கும் action-க்கும் இடையிலான சமநிலை குறைகிறது. இதை பல விமர்சனங்களும் குறிப்பிட்டுள்ளன.

ஒளிப்பதிவு மற்றும் கலை இயக்கம்

இங்கே இயக்குநரின் vision தெளிவாக தெரிகிறது.

1980களின் செகந்திராபாத், அதன் தெருக்கள், குடியிருப்புகள், மக்கள் வாழும் சூழல் என படத்தின் world-building கவனத்தை ஈர்க்கிறது. ஒவ்வொரு frame-ம் ஒரு குறிப்பிட்ட raw texture-ஐ உருவாக்க முயற்சிக்கிறது.

படத்தின் visual scale நிச்சயமாக கவனிக்க வைக்கும் வகையில் உள்ளது. குறிப்பாக பெரிய crowd sequences மற்றும் action blocks திரையில் பிரம்மாண்டமாக தெரிகின்றன.

அனிருத்தின் இசை

படத்தின் atmosphere-ஐ உருவாக்குவதில் அனிருத்தின் பின்னணி இசை முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது.

சில காட்சிகளில் BGM அந்தக் காட்சியின் intensity-ஐ பல மடங்கு உயர்த்துகிறது. குறிப்பாக mass moments மற்றும் action sequences-ல் இசை மிகப்பெரிய theatrical impact கொடுக்கிறது.

ஆனால் சில இடங்களில் காட்சியை விட BGM அதிகமாக பேசுவது போலவும் தோன்றுகிறது. இதனால் ஏற்கனவே அதிகமாக இருக்கும் வன்முறை மற்றும் noise இன்னும் அதிகரிக்கிறது.

திரைக்கதை – மிகப்பெரிய குறை

The Paradise படத்தின் மிகப்பெரிய பிரச்சினை இதுதான்.

ஒரு வலுவான சமூகப் பின்னணி இருக்கிறது. ஒரு சுவாரஸ்யமான கதாநாயகன் இருக்கிறார். வலுவான எதிரி இருக்கிறார். பெரிய conflict இருக்கிறது.

ஆனால் இவை அனைத்தையும் ஒன்றாக இணைக்கும் திரைக்கதை எதிர்பார்த்த அளவுக்கு வலுவாக இல்லை.

முதல் பாதியில் உருவாக்கப்படும் எதிர்பார்ப்புக்கு ஏற்றவாறு இரண்டாம் பாதி நகரவில்லை. கதையின் emotional core மெதுவாக மறைந்து, action மற்றும் violence முன்னிலைக்கு வருகின்றன.

இதனால் ஜடாலின் போராட்டம் ஒரு தனிப்பட்ட மனிதனின் உணர்ச்சிப் பயணமாகவும், ஒரு சமூகத்தின் collective struggle-ஆகவும் ஒரே நேரத்தில் முழுமையாக மனதில் பதியாமல் போகிறது.

இயக்குநர் ஸ்ரீகாந்த் ஒடேலா

ஸ்ரீகாந்த் ஒடேலாவிடம் மிகப்பெரிய visual ambition இருப்பது தெளிவாக தெரிகிறது.

அவர் உருவாக்கியிருக்கும் உலகம், கதாபாத்திரங்களின் தோற்றம், action blocks, mass moments ஆகியவற்றில் ஒரு தனித்துவமான filmmaker voice இருக்கிறது.

ஆனால் Dasara படத்தில் இருந்த raw emotion இந்தப் படத்தில் அதே வலிமையுடன் வெளிப்படவில்லை. The Paradise அதிகமாக சொல்ல முயற்சிக்கிறது; ஆனால் சொல்ல வேண்டிய மையக் கருத்தை எளிமையாகவும் தாக்கமாகவும் கொண்டு செல்லும் இடத்தில் தடுமாறுகிறது.

படம் சொல்லும் கருத்து

அடையாளம், சமூக ஒடுக்குமுறை, அதிகாரம், மரியாதை, எதிர்ப்பு ஆகியவை படத்தின் அடிப்படை கருத்துகள்.

ஒரு சமூகத்தை வெறுமனே பின்னணியாக பயன்படுத்தாமல், அவர்களின் உரிமைப் போராட்டத்தை கதையின் மையமாக வைத்திருப்பது பாராட்டத்தக்க முயற்சி.

ஆனால் இந்த கருத்துகளின் தாக்கம் பார்வையாளரிடம் முழுமையாக சென்று சேர வேண்டுமென்றால் கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளுடன் நாம் இன்னும் ஆழமாக இணைந்திருக்க வேண்டும். அதில்தான் படம் தடுமாறுகிறது.

முதல் பாதி vs இரண்டாம் பாதி

முதல் பாதி:
உலகத்தை அறிமுகப்படுத்தும் விதம், நானியின் தோற்றம், கதாபாத்திரங்களின் அறிமுகம், conflict உருவாகும் விதம் ஆகியவை ஆர்வத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

இரண்டாம் பாதி:
கதை அதிகமாக action மற்றும் violence மீது சார்ந்துவிடுகிறது. கதாபாத்திரங்களின் emotional journey-க்கு கொடுக்கப்பட்ட முக்கியத்துவம் குறைகிறது. இதனால் climax நோக்கி செல்லும்போது தாக்கம் குறைகிறது.

மொத்தத்தில்

The Paradise ஒரு சாதாரண commercial action film ஆக மட்டும் உருவாக்கப்படவில்லை. அதன் பின்னணியில் ஒரு சமூகத்தின் அடையாளம் மற்றும் உரிமை பற்றிய முக்கியமான கருத்து இருக்கிறது.

அதை மிகப்பெரிய visual canvas-ல் சொல்ல முயற்சித்திருக்கிறார் ஸ்ரீகாந்த் ஒடேலா.

ஆனால் பெரிய உலகம் + பெரிய action + நானியின் அர்ப்பணிப்பு ஆகியவற்றுக்கு இணையாக வலுவான திரைக்கதை அமையாததால், படம் உருவாக்கிய எதிர்பார்ப்பை முழுமையாக நிறைவேற்றவில்லை.

நானியின் performance, world-building, சில action blocks மற்றும் அனிருத்தின் BGM ஆகியவை படத்தை தாங்குகின்றன. ஆனால் screenplay-ன் uneven nature, excessive violence, character development-ல் இருக்கும் குறை மற்றும் இரண்டாம் பாதையின் தடுமாற்றம் ஆகியவை படத்தின் தாக்கத்தை குறைக்கின்றன.

நானியின் உழைப்பு திரையில் தெரிகிறது; ஆனால் அந்த உழைப்புக்கு இணையான வலிமையை திரைக்கதை முழுமையாக வழங்கவில்லை.

தீர்ப்பு: பெரிய கனவுடன் உருவாக்கப்பட்ட உலகம்; நானியின் சிறப்பான நடிப்பு இருந்தாலும், தடுமாறும் திரைக்கதை காரணமாக முழுமையான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தத் தவறியிருக்கிறது – The Paradise.

மொத்தம்: 2.5 / 5