2040ஆம் ஆண்டை பின்னணியாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டுள்ள “Love Insurance Kompany (LIK)”, காதல் மற்றும் தொழில்நுட்பம் இணையும் எதிர்கால உலகை சித்தரிக்கும் ஒரு சயின்ஸ்-ரொமான்ஸ் முயற்சி. மனிதர்களின் உணர்வுகளையும் உறவுகளையும் ஒரு மொபைல் ஆப் மூலம் அளவிடும் கான்செப்ட், தமிழ் சினிமாவில் புதுமையானதாகவே தோன்றுகிறது.
கதை, இயற்கை வாழ்வியல் மனப்பான்மையுடன் இருக்கும் இளைஞனும், முழுக்க டிஜிட்டல் உலகத்தில் நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் பெண்ணும் இடையே உருவாகும் காதலை மையமாகக் கொண்டது. ‘Love Meter’ எனப்படும் செயலி, அவர்களின் காதல் நீடிக்குமா இல்லையா என்பதை கணிக்கிறது. இதன் மூலம் “உண்மையான காதலை ஒரு மெஷின் தீர்மானிக்க முடியுமா?” என்ற கேள்வியை படம் முன்வைக்கிறது. இந்த அடிப்படை யோசனை மிகவும் சுவாரஸ்யமானதாய் இருந்தாலும், அதை முழுமையாக ஈர்க்கும் வகையில் திரைக்கதை நகரவில்லை.
இயக்குநர் விக்னேஷ் சிவன் இந்தக் கதையில் பல சமூக மற்றும் மனவியல் அடுக்குகளை சேர்க்க முயற்சித்துள்ளார். குறிப்பாக இன்றைய தலைமுறையின் காதல் அணுகுமுறை, உடனடி முடிவுகள், டிஜிட்டல் சார்பு போன்றவை சில இடங்களில் நன்றாக வெளிப்படுகின்றன. ஆனால், இந்த யோசனைகள் அனைத்தும் ஒரே கோட்டில் பயணிக்காமல் சிதறி காணப்படுவது ஒரு குறையாகும்.
நடிப்பில் பிரதீப் ரங்கநாதன் மிகவும் இயல்பான உடல் மொழியுடன், இளைஞர்களை கவரும் வகையில் நடித்துள்ளார். அவரது காமெடி டைமிங் மற்றும் எளிமையான நடிப்பு படத்தின் முக்கிய பலமாக இருக்கிறது. எஸ்.ஜே. சூர்யா திரையில் தோன்றும் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் தனித்த கவனம் ஈர்த்தாலும், அவருக்கான கதாபாத்திர ஆழம் குறைவாக இருப்பது உணரப்படுகிறது. கீர்த்தி ஷெட்டி தனது கதாபாத்திரத்திற்கு தேவையான அளவிற்கு நடித்திருந்தாலும், உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகளில் இன்னும் பலம் தேவைப்பட்டிருக்கலாம்.
பெரிதாக பேசப்பட்ட சீமானுக்கு படத்தில் எதுவும் பெரிதாக இல்லை. சில காட்சிகளில் வந்து மகனுக்காக அழுதுவிட்டு போகிறார் அவ்வளவு தான்
டெக்னிக்கல் அம்சங்களில், எதிர்கால சென்னை நகரத்தின் காட்சிப்படுத்தல் பாராட்டத்தக்கது. செட் டிசைன், விஎஃப்எக்ஸ் மற்றும் கலர் டோன் ஆகியவை படத்திற்கு ஒரு தனித்துவமான லுக் கொடுக்கின்றன. அனிருத் இசை சில இடங்களில் கதைக்கு உதவியாக இருந்தாலும், முழுமையாக மனதில் பதியும் பாடல்கள் குறைவாகவே தோன்றுகின்றன. பின்னணி இசை சில முக்கிய காட்சிகளில் தாக்கத்தை உருவாக்குகிறது.
ஆனால், படத்தின் முக்கிய பிரச்சனை அதன் நீளமும் திரைக்கதையின் சீரற்ற ஓட்டமும் தான். பல இடங்களில் தேவையற்ற காட்சிகள் நீளமாக நீளுவதால், படத்தின் ரிதம் குறைகிறது. குறிப்பாக இரண்டாம் பாதியில் கதையின் தாக்கம் மங்குவது, பார்வையாளர்களின் ஈர்ப்பை குறைக்கிறது.
மொத்தத்தில், “Love Insurance Kompany” ஒரு மிகச் சிறந்த கான்செப்டை எடுத்துக்கொண்டிருந்தாலும், அதை முழுமையாக பயன்படுத்தாத ஒரு சராசரி படமாகவே முடிகிறது. புதிய யோசனைகளை ரசிக்கும் இளைஞர்களுக்கு இது ஒரு அளவுக்கு பிடிக்கக்கூடியதாக இருந்தாலும், அனைத்து தரப்பு பார்வையாளர்களுக்கும் முழு திருப்தியை அளிக்காது.