“நீளிரா” ஒரு சாதாரண போர்க் கதையைச் சொல்லும் படம் அல்ல; போரில் சிக்கிக்கொண்ட மனிதர்களின் பயம், அவசரம், உயிரைக் காப்பாற்றும் முயற்சி ஆகியவற்றை மிகவும் நெருக்கமாக உணர வைக்கும் படம். 1988ஆம் ஆண்டு இலங்கையில் நடந்த உள்நாட்டுப் போரைக் பின்னணியாக கொண்டு, ஒரு திருமண வீடு எப்படி ஒரே இரவில் போர்க்களமாக மாறுகிறது என்பதையே படம் சொல்லுகிறது. ஒரு குடும்பம், ஒரு குழு இந்திய படையினர், வெளியே இருக்கும் அபாயம் – இந்த மூன்றையும் மையமாக வைத்து முழு படம் ஒரு அபாரமான டிராமா போல நகர்கிறது.
நடிப்பில் நவீன் சந்திரா மிக முக்கியமான பலம். அவர் மிக குறைந்த டயலாக் மூலமாகவே பயம், குழப்பம், மனிதநேயம் போன்ற உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துகிறார். மற்ற கதாபாத்திரங்களும் இயல்பாக நடித்திருப்பதால், படம் பார்க்கும் போது அது ஒரு சினிமா போல இல்லாமல், நிஜ சம்பவம் நடந்தது போல உணர்த்துகிறது. குறிப்பாக பெண்களின் நிலை, குடும்பத்தின் பயம் போன்ற காட்சிகள் மிகவும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் வகையில் இருக்கிறது. படம் முழுக்க ரியல் ஃபீல் தரும் விதமாக காட்சிகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
இயக்குனர் சுமித்ரன் எடுத்த முயற்சி பாராட்டத்தக்கது. எந்த பெரிய மாஸ் எலெமெண்ட்ஸும் இல்லாமல், ஒரு இரவுக்குள் நடக்கும் சம்பவத்தை வைத்து படம் முழுக்க பதட்டத்தை காப்பாற்றியிருப்பது பெரிய பலம். காட்சிகள் மிகவும் நிஜமாக இருக்கும்; சில இடங்களில் “நாமே அந்த வீட்டுக்குள்ள இருக்குற மாதிரி” ஒரு உணர்வு வரும். பின்னணி இசை, ஒளிப்பதிவு எல்லாம் அந்த உணர்வை இன்னும் உயர்த்துகிறது.
ஆனால் படம் எல்லாருக்கும் எளிதாக பிடிக்காது. இலங்கை தமிழர் அரசியல், IPKF, போரின் பின்னணி பற்றி தெரியாதவர்களுக்கு சில விஷயங்கள் குழப்பமாக இருக்கலாம். சில கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைகள் முழுமையாக விளக்கப்படாமல் போவது, மற்றும் சில இடங்களில் டயலாக் அதிகம் இருப்பது சிறிய குறையாக தெரியும். மேலும், படம் மிகவும் சீரியஸாக இருப்பதால், கமெர்ஷியல் எண்டர்டெயின்மென்ட் எதிர்பார்க்கும் பார்வையாளர்களுக்கு இது மெதுவாக இருக்கும்.
மொத்தத்தில் “நீளிரா” ஒரு வித்தியாசமான அனுபவம். இது ஒரு எண்டர்டெயின்மென்ட் படம் இல்ல; இது ஒரு அனுபவம், ஒரு உணர்ச்சி. போரின் நடுவில் சிக்கிய மனிதர்களின் வேதனையை உணர வைக்கும் இந்த படம், குறைகள் இருந்தாலும் மிகவும் தாக்கம் உள்ள, நினைவில் நிற்கும் ஒரு சினிமா என்று சொல்லலாம்.